REGISSEURS OVER ROMANTIEK: HILDE VAN MIEGHEM
27/01/2012 - Tekst: Marc Lerouge
deel dit artikel
Karaat contacteerde drie van de meest bekende Vlaamse filmregisseurs en probeerde hun romantische ziel bloot te leggen… De drie regisseurs zijn: Hilde Van Mieghem, een vrouw dus. Jan Verheyen, een man. En een man die peter is van de Holebifoon: “Omdat ik uit eigen ervaring weet hoe belangrijk het is dat holebi’s geholpen worden bij hun coming-out”, aldus Lieven Debrauwer, zelf ook homo. Kortom: romantiek over alle genderlagen heen…
Hilde Van Mieghem: “Uit mijn film Smoorverliefd: het huwelijksaanzoek dat Matthias (Kevin Janssens) doet aan Barbara (Wine Dierickx) is mijn favoriete scène. Het einde van de film als Judith (Veerle Dobbelaere) en Bert (Koen De Bouw) samenkomen ook.”
Waarom zijn dat concreet jouw favorites, wat maakt het los?
“Omdat het allebei van die leugenachtige scènes zijn waarbij twee mensen samenkomen, ze elkaar ten huwelijk vragen en menen dat de band voor eeuwig is. Ik hou wel van die romantische leugenachtigheid. Of laat het me beter uitdrukken: niet de leugen, maar de ijdele hoop, de wanhoop zelfs als ze hun jawoord geven voor altijd. Terwijl ze weten: “Oei, er is nog zo’n lang doornenpad te gaan”. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Daarom doen we het ook, in de hoop om die uitzondering te zijn... (ironisch lachje)”
Wat is jouw meest favoriete romantische scène/film aller tijden?
“Mijn superfavoriet is natuurlijk Romeo en Juliette van Zeffirelli. Eén van de mooiste films die de cinema ooit heeft voortgebracht.”
Je hebt de film al meer dan tien keer gezien en als je hem nog eens voorgeschoven krijgt, zal je weer kijken?
“De historische balkonscène, als ze stiekem trouwen, als zij ongemerkt bij wijze van afscheidsgroet bij hem gaat slapen voor hij, omdat hij door de vorst uit Verona verbannen is, naar Mantua gaat vertrekken... En dan, als ze tegen de ochtend een vogel horen en Julia haar Romeo bij haar wil houden en hem probeert wijs te maken dat het een nachtegaal is in plaats van een leeuwerik, de eerste zangvogel van het ochtendgloren. ”Wil je al weg? Het is nog lang geen dag. Het was de nachtegaal, geen leeuwerik wiens zang diep in jouw angstige oren drong. ‘s Nachts zit die steeds in de granaatboom daar… Geloof me lief, het was de nachtegaal.” Zo romantisch.”
“Ook superromantisch vind ik het slot. Romeo en Julia gaan liever dood dan dat ze niet bij elkaar kunnen zijn. Julia bedenkt een plan. Ze verkrijgt een drankje, als ze dat inneemt, lijkt ze dood, maar na een paar dagen zal ze weer ontwaken. Ondertussen is er een feest georganiseerd voor het huwelijk tussen Paris en Julia. De avond voor de bruiloft neemt Julia het drankje in. Er is een brief onderweg naar Romeo waar het plan in staat, maar de brief komt nooit bij Romeo aan. Wel ontvangt hij het nieuws dat Julia is overleden. Romeo koopt een sterk gif, keert terug naar Julia en neemt naast haar tombe het gif in. Wanneer Julia ontwaakt, ziet ze Romeo dood naast haar liggen. Ze steekt zichzelf neer met Romeo's dolk. Ik geef toe, een morbide scène, maar ze staat bol van de romantiek.”
“De combinatie van Hugh Grant met zijn onhandige, naïeve, 'always a gentleman’ gedrag met Julia Roberts die de wereldberoemde actrice speelt en later haar sluier laat vallen, is perfect te noemen.”
Vind je bepaalde bekende scènes erover, té gespeeld en té doorzichtig voor het publiek?
“Dat zijn ze meestal, erover en gespeeld. En dat vind ik er nu net het leuke aan. Maar ik heb zelf niet het gevoel dat het erover is. Ik vind de restaurant-orgasmescène in When Harry met Sally (romantische komedie uit 1989 met Billy Crystal en Meg Ryan in de hoofdrol) een typisch voorbeeld hiervan. Die scene werd een echte klassieker en heeft een revolutie teweeggebracht. De film draait rond de vraag of mannen en vrouwen met elkaar bevriend kunnen zijn, zonder dat er seks om de hoek komt. Sally simuleert hardop een orgasme om te bewijzen dat mannen het verschil niet kunnen zien tussen een echt vrouwelijk orgasme en een vals. Dat is er zo geweldig over dat het plots steengoed en ontroerend wordt.”
Is romantiek door de jaren heen veranderd?
“De basis ervan is niet veranderd. Alleen zijn de zeden en gewoonten explicieter geworden. Seksualiteit is erbij gekomen, terwijl zich dat in oudere films beperkte tot hofmakerij. Maar an sich, is er niet zoveel veranderd.”
Ben je zelf een romantische ziel, een zakdoekenmens...? En zo ja, hoe vertaalt zich dat?
“Ik ben zelfs een héél romantische ziel, maar ik link romantiek niet zonodig aan tranen en gesnotter. Ik zet heel hoog in op de liefde, maar ook op gezelligheid, sfeer en schoonheid in de dingen. Ik hou van wat fleur en stijl en zelfs grandeur. Ik wil de kille werkelijkheid overstijgen. Ik ben een gevoelig iemand die alles benut om warmte uit te halen en traagjes op te drinken.”
En tranen?
“Ik jank als een klein kind bij elke goed geslaagde film, zoals heel recent 50/50 van Jonathan Levine. Geen romantische film, het gaat over iemand die kanker heeft. Adam (Joseph Gordon-Levitt) is een zevenentwintigjarige schrijver van radioprogramma's. Hij wordt gediagnosticeerd met een zeldzame vorm van kanker in zijn wervelkolom. Gezien zijn jonge leeftijd en gezonde levensstijl kan Adam moeilijk geloven dat dit met hem gebeurt. Zijn overlevingskans is vijftig procent. Zonder andere keuze besluit hij te beginnen aan chemotherapie en te vechten voor zijn leven. Ondanks – of misschien wel dankzij – de rauwe humor en de luchtige aanpak is de film oprecht ontroerend.”
