HOE IS HET NOG MET… MARVA?

27/01/2012 - Tekst: Bernard Van Craeynest - Foto: Marc Masschelein

deel dit artikel

Je hoeft slechts haar voornaam uit te spreken of iedereen weet over wie we het hebben en wat haar vak was: zingen! Ook al plaatste ‘de zangeres met de mooiste ogen van Vlaanderen’ en ‘met de meest innemende glimlach’ al in 1980 voorgoed een punt achter haar zangcarrière. Ze wordt dit jaar negenenzestig. Haar bril verbergt nu enkele kraaienpootjes, maar er branden nog altijd van die pretlichtjes in haar ogen. En hoewel het leven haar door de vroege dood van haar man Walter niet heeft gespaard, overheerst tijdens dit weerzien haar spontane lach! Ook haar gretigheid heeft ze niet verloren.

“Altijd bezig blijven houdt een mens overeind”


Méér dan welke andere Vlaamse zangeres ook sta je bekend als ‘een kind van de zee’?
Marva: “De zee zegt mij zeer veel. Ze inspireerde mij vooreerst in mijn repertoire. Denk maar aan Het liedje van de zee dat eeuwig deint langs duin en strand! Ik werd niet enkel geboren aan de kust (Blankenberge). Na een verhuis naar Tielrode waar mijn man fabrieksdirecteur was en waar we iets huurden, zijn we later graag teruggekeerd naar zee. Ik woon nu in Vlissegem, een deelgemeente van De Haan. Tot op vandaag kan ik mij nog altijd geen vakantie voorstellen zonder water of zonder zee!”

Voortdurend vakantiegevoel

Wat is voor jou de charme van de kust?
“Je merkt voortdurend de wisseling van de seizoenen. Tijdens weekends en in het hoogseizoen is er altijd beweging. Er heerst een gezellige drukte en je hoort er allerlei talen en dialecten. Het lijkt wel vakantie, het hele jaar door. Niets heerlijkers dan een fikse wandeling te maken langs de strandlijn of door de duinen. Soms strak tegen de wind in. En dan vooral buiten het hoogseizoen.”

Gaat achter de charmante zangeres van weleer nu niet een gedreven, nuchtere zakenvrouw schuil?
“Het kan natuurlijk niet alle dagen kermis zijn. Die microbe voor zaken doen, kreeg ik van thuis uit mee! In 1952 stichtte mijn vader Raymond Fantasia, een verlichtingswinkel die vandaag nog steeds op dezelfde plek bestaat. Na mijn vaders dood heb ik, samen met mijn man Walter Vandenbussche, Fantasia overgenomen. Het is net tweeëntwintig jaar geleden dat Walter, mijn grote liefde, overleed. Hij was pas vierenvijftig! Ook mijn zoon Filip stapte na zijn rechtenstudies, gekoppeld aan Europees recht en notariaat, mee in het bedrijf. Met een tweede winkel in Oostende is Fantasia uitgegroeid tot een flink uit de kluiten gewassen kmo. We hebben nu al een twintigtal mensen in dienst.”

Kom je zelf uit een groot gezin?
“Nee hoor, ik heb enkel twee broers, Eric en Johan, die in Blankenberge zijn blijven wonen. Eric was lange tijd heel actief in het basketmilieu, ook als speler. Johan werkt mee in de zaak.”

Was je eigenlijk in de wieg gelegd om zangeres te worden?
“Allerminst. Van toen ik twaalf was, wou ik regentes geschiedenis en aardrijkskunde worden. Ze hebben dat later gesplitst. Geschiedenis ging mee met het nederlands, aardrijkskunde ging mee met wiskunde. Dan heb gezegd: “Nee, ik wil binnenhuisarchitecte worden of… zangeres!” Dat zag mijn vader wel zitten. Terwijl ik naar het lyceum trok in Brugge, werden mijn vader en ik samen lid van het Brugse Madrigalenkoor. De koorleider, die bij ons kind aan huis was, kende toevallig een orkestje dat een zangeres zocht en zo ging uiteindelijk, mede door toedoen van Robert Bylois van het Benelux Theater, mijn zangcarrière aan het rollen. Mijn laatste jaar middelbaar heb ik niet meer afgewerkt. Ik kreeg de kans om als coverzangeres, voor een lange concerttournee met een eigen orkest door het buitenland te toeren. Een kans die ik met beide handen gegrepen heb!”

Geen vluchtige meteoor

Bezat je toen al eigen nummers?
“Eentje maar: Geef mij nog een kans. Wat ook mijn eerste grote hit zou worden. Robert Bylois bracht mij in contact met het platenhuis Vogue en zo bouwde ik langzaam een eigen repertoire op. Dat zou uiteindelijk een repertoire van in totaal 122 singles worden! Een vluchtige meteoor was ik als zangeres niet, want van 1960 tot 1980 zou ik naast Will Tura en Adamo, een vaste waarde worden in de showbusiness.”

Maakte je jouw tekst en muziek dan zelf?
“Nooit. Ik liet mij door uitstekende mensen omringen: producer Jean Kluger in wiens stal ik veertien jaar zat, de vorige maand overleden tekstschrijfster Nelly Bijl, componist Rocco Granata, Will Ferdy… Noem maar op.”

Met zo’n gigantisch grote platenverkoop was je, alleen al door de royalty’s, financieel wellicht binnen?
“Ik mocht heus niet klagen! Het gaf mij de mogelijkheid om veel te reizen!”

Geen spijt dat je er in 1980 een punt achter zette?
“Mijn zangcarrière was heel mooi, maar na twintig jaar toeren en optreden door het ganse land was het écht op. Meer bereiken dan dat, zat er niet meer in. Ik deed enkel nog wat televisie, maar wou er ook meer zijn voor mijn zoon die toen pas vijftien was. Ik ben nu trouwens oma van een jongetje, Dante, die er twaalf is!”

Wat blijft jouw mooiste liedje?
“Kiezen is hier verliezen. Toch is één van de mooiste Herinneringen. Ook al omdat het een nummer was dat op mijn allerlaatste plaat stond!”

Wat is tenslotte jouw levensdevies?
“Altijd bezig blijven houdt een mens overeind!”