01/02/2010: Tom Goegebuer: spieren én hersenen

Tom Goegebuer

Spieren én hersenen

Tom… wie? Velen onder u knipperden wellicht even met de ogen toen de laureaat van het Vlaams Sportjuweel op 1 december van vorig jaar bekend werd gemaakt. De gewichtheffer mocht dan wel in april 2009 Europees kampioen zijn geworden, zijn naam kreeg daardoor niet meteen dezelfde weerklank als die van andere sporthelden. Maar nu kent iedereen de 34-jarige Gentenaar. En hij is vastberaden om in het pas gestarte jaar nog meer van zich te laten spreken. Met klinkende prestaties.

Stralingsfysicus Tom Goegebuer timmert al 22 jaar aan de weg in het zwaar door doping verziekte gewichtheffen. Op zijn 34ste beleefde hij in april vorig jaar zijn hoogtepunt met een Europese titel in Boekarest. Voor de kenners: in de klasse -56 kg trok Tom in Roemenië 115 kg en stootte hij 137 kg. Die prestatie werd begin december 2009 door de Vlaamse regering bekroond met het Vlaams Sportjuweel, een trofee die een sporter maar één keer in zijn carrière kan winnen.

Ben je nu niet het nieuwe jaar ingestapt met de gedachte: hoe kan ik in godsnaam nog beter doen dan in 2009?
Tom Goegebuer: Dat wordt inderdaad geen makkelijke opgave. In april staat mijn eerste grote afspraak op de agenda: dan moet ik in de Wit-Russische hoofdstad Minsk mijn Europese titel verdedigen. Met minder dan een medaille kan en mag ik niet tevreden zijn. In september is er dan het WK in het Turkse Antalya. Belangrijk omdat die competitie de eerste selectieproef is voor de Olympische Spelen van Londen in 2012. Sterk presteren wordt dus een must, ook al om mijn Bloso-contract verlengd te krijgen tot de Spelen.

Ben je al intensief aan het trainen voor EK en WK?
Na het vorige WK, in november in Zuid-Korea, heb ik er de riem even afgelegd. Maar in mijn sport kan je niet lang rusten. Sinds Nieuwjaar heb ik mijn trainingsregime weer stevig opgevoerd.

In Zuid-Korea werd je ‘maar’ vijftiende. Teleurstellend? Of is dat toch een knappe prestatie?
Ik had van dat WK geen hoofddoel gemaakt, omdat het toch niet meetelt voor de Spelen. Ik kwam er uit in de klasse -62 kg. Een bewuste keuze: ik wilde vooral spiermassa opbouwen en me niet uithongeren om af te vallen. Op wereldniveau zijn de Aziaten de heersers, vandaar het grote verschil voor mij tussen een WK en een EK.

Schrok je er zelf van toen je in december in één klap een BV werd? Getuige daarvan een uitnodiging voor ‘De Laatste Show’ op Eén.
Het winnen van dat Sportjuweel was niet alleen voor mezelf een mooie beloning, het was tegelijk ook een opsteker voor mijn sport, die nog te vaak en te snel geassocieerd wordt met doping. Voor de beoefenaars van de kleinere sporten in het algemeen is het een stimulans om de moed niet te laten zakken, maar om keihard te blijven werken.

Je zat daar in de sofa bij Michiel De Vlieger opvallend op je gemak. Alsof je alle dagen op tv komt bijna...
Als je zo lang op erkenning hebt moeten wachten als ik, wil je daar ten volle van genieten. Ik was wel een beetje zenuwachtig in ‘De Laatste Show’, hoor, maar ik vond dat ik die unieke kans om mezelf en mijn sport onder de aandacht te brengen, niet mocht verknallen. Net voor de Olympische Spelen van Peking had ik al deelgenomen aan het programma ‘De Olympische Droom’ op Canvas. Ik was die camera’s dus al een beetje gewoon.

Je ontkrachtte op tv meteen ook het vooroordeel dat krachtsporters spierbundels zonder hersenen zijn. Jij bezit twee universitaire diploma’s!
Ik ben inderdaad licentiaat fysica en ik behaalde daarna nog een master in de medische stralingsfysica. Ik werk deeltijds als stralingsfysicus. Ik controleer röntgenapparaten in ziekenhuizen en privé-praktijken. Ik moet voor mijn job dus de baan op. Probleem daarbij is dat ik niet altijd weet wanneer ik thuis zal zijn. Het is met andere woorden niet altijd evident voor mij om mijn whereabouts in te vullen.

Waarvan je nochtans een fervente voorstander bent.
Absoluut. Door de strengere dopingcontroles in het gewichtheffen is het niveau de laatste jaren gezakt, waardoor ik nu kan meedingen voor de prijzen. Zolang men het op het vlak van doping niet al te nauw nam, waren het toch vooral de Bulgaren, Russen, Grieken en Turken die de plak zwaaiden. Dat was soms best frustrerend, want ik wist dat zij ongeoorloofde middelen gebruikten. Mijn titel in Boekarest was die van de weerwraak. Sinds het invoeren van de whereabouts is er vooral in Europa duidelijk iets veranderd. Maar men is lang nog niet overal even streng als in België of in Duitsland. In landen als Colombia, Indonesië of Vietnam gaat het er veel minder strikt aan toe. Daar zeggen sommigen dat ze geen toegang hebben tot het internet. Of worden weinig of geen controles uitgevoerd. Dan zijn die whereabouts een maat voor niets, hé. Het systeem moet niet alleen bestaan maar ook strikt worden toegepast. Geen achterpoortjes, want dat leidt enkel tot misbruiken. Al geef ik meteen toe dat Yanina Wickmayer en Xavier Malisse bij ons wel iets te streng werden aangepakt.

Je bent 22 jaar bezig, dat betekent dat je 12 was toen je met gewichtheffen begon. Geen voor de hand liggende keuze voor een tiener.
Klopt. Voetballen of koersen, ja, maar de modale 12-jarige krijg je niet snel aan het gewichtheffen. In mijn geval lag de keuze evenwel voor de hand: ook mijn vader Richard was gewichtheffer. Niet dat hij me in die richting geduwd heeft. Integendeel zelfs, bij momenten moest hij me afremmen. Mijn vader was als gewichtheffer nationale top, maar hij is internationaal nooit doorgebroken. Hij was ook al 23 toen hij met gewichtheffen begon. Om internationaal niveau te halen moet je voor je 16de met de sport beginnen.

Hoe Gents ben je?
Ik ben geboren in de Arteveldestad, maar het grootste deel van mijn leven heb ik in Zwijnaarde gewoond. Binnenkort verhuis ik naar Heusden-Destelbergen. Ik ga samenwonen met mijn vriendin. Door mijn sport is er van trouwen of een standvastige relatie nooit echt iets in huis gekomen. (lacht) Maar nu heb ik het sinds een paar maanden zwaar te pakken. Mijn vriendin is Bieke Vandenabeele, een van de meisjes van het Belgische bobsleeteam dat in 2010 deelneemt aan de Winterspelen in Vancouver. De sport bracht ons samen, hoe kan het ook anders? We leerden elkaar kennen op een gezamenlijke krachttraining. Sportief blijft het afwachten, maar op privé-vlak kan 2010 voor mij nu al niet meer stuk! (VD)