01/02/2010: Een nieuwe start

Een nieuwe start

Meer en meer mensen laten zich verleiden om de vertrouwde leefwereld in te ruilen voor een sprong in het onbekende. Een keerpunt in hun leven.

Chantal en Mike trokken naar Kreta

Een verrijking van ons leven

Filip Feys, leerkracht houtbewerking in het VTI Izegem en zijn echtgenote, kunstenares Chantal Debrabandere, ruilden twee jaar geleden hun job en huis in Izegem in voor Kreta.

Jullie gaven alle zekerheden op voor een sprong in het onbekende?
Filip: Onze hobby is onze passie. Chantal evolueerde tot beroepskunstenares. Ik droomde ervan om van astronomie mijn hoofdberoep te maken. En waar konden wij dat beter realiseren dan in Kreta? Dit prachtige eiland is in tegenstelling tot vele andere Griekse eilanden het jaar rond bereikbaar. Uiteraard is het een grote stap. We laten familie, vrienden en onze enige dochter Sharon achter. Inmiddels studeerde Sharon af en staat ze op eigen benen. We dachten lang na vooraleer de knoop door te hakken.

Jullie dorp is niet bepaald een toeristische trekpleister?
Filip: Wij wonen in het bergdorp Agios Stefanos. Het lijkt alsof de tijd er stilstaat. Na een afdaling van zes kilometer bereiken we Makri Gialos, een pittoresk badplaatsje. Het is volop in opmars en wordt gesmaakt door gezinnen en natuurliefhebbers. Onze zaak Sasteria profiteert van de nieuwe trend: zon–zee–strand in combinatie met een actieve vakantie. Naargelang hun voorkeur overnachten onze bezoekers in het badplaatsje of in ons dorp. Tijdens de dag biedt Chantal de keuze tussen een art-workshop en een prachtige natuurwandeling aan. ’s Avonds kunnen de gasten onder mijn begeleiding en door middel van grote telescopen de prachtige sterrenhemel bewonderen. Uiteraard geniet elke gast van het dorpsleven, de Kretenzische gastvrijheid en de mooie vergezichten.

Wat moeten we ons voorstellen bij wonen en leven in Kreta?
Filip: De Griekse levenswijze vraagt enige aanpassing. Het begrip ‘tijd’ krijgt een nieuwe dimensie. Begrippen zoals ‘namiddag’ of ‘morgen’ zijn erg rekbaar. Om 22 uur kunnen we in de supermarkt winkelen of een beroep doen op een loodgieter. De Griekse uurregeling komt ons goed uit gezien wij er eveneens ongewone werkuren op na houden. We zijn volledig geïntegreerd. De Kretenzers gaan spontaner met elkaar om. Na een paar ontmoetingen krijg je een invitatie om samen iets te drinken of te eten in het kafeneion, de ontmoetingsplaats voor de lokale bevolking en voor ons de uitgelezen plaats om Grieks te leren.

Een reflectie op de voorbije twee jaar?
Filip: Onze levenskwaliteit gaat er sterk op vooruit. We genieten van ons samenzijn. Chantal en ik realiseerden onze droom en daar zijn we fier op. Het is een voorrecht om gasten van diverse nationaliteiten te ontmoeten. Het verrijkt ons leven.

Info: Sasteria
Website: www.sasteria.com ; mail: sasteria.crete@gmail.com ; gsm: 0030-6945 143787 (GR)

Maria en Mike

Kiezen voor België of Kenia?

De Keniaanse Maria Mwangome volgde haar man Mike Verduyn naar Roeselare.

Waarom ruilt een Keniaanse een paradijselijk land in voor het kouwelijke België?
Ik groeide op in een arme familie. We overleefden dag per dag. In de toeristische sector verdiende ik amper één euro per dag. Daar ontmoette ik Mike. Wat mij betreft was het ‘love at first sight’. Blijkbaar was dit gevoel wederkerig. Vier maanden later bezorgde Mike me de noodzakelijke papieren voor de aanvraag van een toeristenvisum. Hij gaf me eveneens geld om een paspoort aan te schaffen. Een halfjaar later kon ik naar België afreizen. Die eerste drie maanden beschouwden we als een proefperiode om te zien of ik me aanpassen aan een totaal andere levensstijl? Het gaf ons ook de kans om te zien of we werkelijk samen hoorden. Acht maanden later, in september 2004, zijn we getrouwd.

Viel het mee om in België te integreren?
Het was moeilijk. Ik kende de taal niet. Het weer is anders. Zó koud. De voeding was me onbekend. Ik lustte het niet. Plotseling realiseerde ik dat ik mijn familie voor lange tijd verliet. Overdag ging ik uit werken. ’s Avonds volgde ik Nederlandse les. Het socialiseren verliep moeilijk. De Belgen zijn in vergelijking met Kenianen allesbehalve sociaal. Gelukkig hebben de familie en vrienden van mijn man mij goed opgevangen. Op de avondschool maakte ik vrienden en ook met de collega’s kon ik goed opschieten. Met de tijd wordt alles gemakkelijker. Ik leef hier met mijn man, dat is mijn keuze. Ik moet mij aanpassen.

En dan krijgt Mike een job aangeboden in Kenia?
Zo’n goed gevoel! Terug naar huis! Ik kon mijn familie en vrienden opnieuw zien! Het leven en werken in Afrika is totaal anders. De Afrikanen werken veel maar tijd is er een rekbaar begrip. Er is minder stress. De Vlamingen werken héél hard en zijn zéér strikt. Timing wordt gerespecteerd. Deze periode was een totale breuk met mijn vroeger leven in Afrika. Mike zorgde voor mij. We hadden huispersoneel. Ik hoefde niet te werken en kon voor mijn twee kinderen zorgen. Easy life.

Een toekomst in België?
Mijn man werkte in Kenia voor een Zuid-Afrikaans beursgenoteerd bedrijf. Ook dat bedrijf had te lijden onder de wereldwijde financiële crisis. Ik zag dat mijn man binnen zijn werksituatie niet meer zo gelukkig was. Aanvankelijk was ik erg gemotiveerd om terug te keren naar België. Of ik gelukkig ben met deze beslissing? Ik wist waaraan ik me mocht verwachten. Het is wennen. Nu moet ik opnieuw koken en poetsen. Mike accepteerde een interessante werkaanbieding. We staan nu een paar maanden verder en ik krijg opnieuw heimwee. Maar ik respecteer de keuze van mijn man. En ik hoor bij mijn man.

Martine

Overleven met 5 euro per dag

Het dorp Sabou is omwille van zijn krokodillen een toeristische trekpleister ; 03301 & 2011131: Martine in Burkina Martine Coussement, technisch adviseur, coördinator buitenlandse projecten en stagecoördinator aan het V.T.I. in Diksmuide en Voorzitter van de Stedelijke Raad voor Ontwikkelingssamenwerking in Menen vertrok op 30 december 2009 naar Burkina Faso.

Hoe kwam je in Burkina Faso terecht?
Vroeger kwam Opper-Volta geregeld in het nieuws. De cultuur van dit land fascineerde me. In 1984 onderging deze voormalige Franse kolonie een naamsverandering. Burkina Faso betekent zoveel als ‘integere mensen’ en dat is ook zo. Vanaf 2000 trok ik tot driemaal per jaar naar Burkina. Aan de Hogeschool in Kortrijk volgde ik een cursus Noord- Zuid. Dat bracht mij interessante inzichten rond ontwikkelingssamenwerking bij. In Burkina zie ik mogelijkheden. In Sabou, op zo’n 80 km van de hoofdstad Ouagadougou, bouwde ik een huis.

Als buitenlander grond verwerven en een huis bouwen lijkt niet vanzelfsprekend?
Bij mijn allereerste bezoek stond ik erop om de chef te spreken. De chef zat op een troon en alle aanwezigen lagen eerbiedig op hun buik op de grond. Ik sprak nauwelijks Frans en het gesprek verliep stroef. Het eindigde met de woorden van de chef: ‘Kom eens terug als je Frans spreekt’. Desondanks creëerde deze ontmoeting een band. De chef was bereid om mij een stuk grond toe te kennen. Daartoe verwierf ik het uitzonderlijke privilege om aan de raad der ouderen deel te nemen. Bij een volgende bijeenkomst moest iedere dorpeling toestemming geven om een stuk dorpsgrond aan mij af te staan. Zelfs een tweejarige kleuter moest antwoorden: oui, je suis d’accord. Grappig. Daarmee was ik administratief in orde en diende ik een vergoeding in de vorm van schapen en geiten te betalen. Daarna kon ik een huis bouwen.

Daartegenover staat een verplichting?
Natuurlijk koesteren deze mensen verwachtingen. Ik kreeg de vraag om de werking van een kleuterschool voor te bereiden. Momenteel beschik ik over het Fransee, Vlaamse en Waalse leerplan. Uiteraard dient het lesmateriaal aangepast te worden aan hun leefwereld. In de eerstvolgende vijf maanden leg ik mij toe op verkenning en onderzoek om een goede basis te leggen voor het kleuterschoolproject en een landbouwproject.

Een serieuze uitdaging?
Ooit heb ik ondanks de bureaucratie in drie dagen tijd een officiële Burkinese vzw opgericht. Ik kon een groep schooiertjes ertoe bewegen om een muziekgroepje op te starten: Yerelon d’Afrique. Met optredens in toeristische restaurants verwerven ze een inkomen. Iets opstarten is dus niet onmogelijk. Momenteel gaat mijn energie uit naar het Sabou Project. Via sponsoring hoop ik kinderen naar school te kunnen sturen. Mijn grootste uitdaging heb ik mezelf opgelegd. In de eerste maanden probeer ik met 5 euro per dag te overleven. De Burkinezen doen het met één euro... In de toekomst hoop ik in Burkina Faso te wonen, te leven en te werken.
Wie Martine financieel wil steunen, kan dat op rekeningnummer 833-3095282-76van Afrika Positief met vermelding ‘Sabou project’ + adresvermelding

Tekst: Ria Anyca