01/11/2009: Verzamelen: een passie

Verzamelaars, van filatelisten over autofreaks tot kunstliefhebbers. Hun collectie is vaak intrigerend en hun passie is bewonderenswaardig. Maar zoals het ook gaat met het verzamelen: slechts af en toe vind je een pareltje, een collectioneur die zich met hart en ziel laat omringen door schoonheid.

Kunst

Geert Verbeke en zijn echtgenote Carla Lens ruilden vijf jaar geleden hun transportbedrijf voor de oprichting van ‘Verbeke Foundation’, een museum dat volledig gewijd is aan de kunstcollectie van het echtpaar. “Vroeger was kunst verzamelen voor mij een uitlaatklep. Ik schuimde alle veilingen af. Ik verzamel ondertussen een kleine twintig jaar en kan een mooi overzicht brengen van de Belgische collagekunst vanaf 1916 tot heden. Met de jaren heeft mijn interesse zich uitgebreid naar assemblage- en installatiekunst. Het is een logische evolutie van tweedimensionale naar driedimensionale kunst. Vandaag gaan we nog een stap verder met onze presentaties van bio art“ ofte levende kunst.”

Openbaren
De oprichting van het museum kwam er om een zeer duidelijke reden. “Het kan niet de bedoeling zijn van de kunstenaar om werk te maken voor één persoon of diens kluis. Elke kunstenaar wil dat zijn werk gezien wordt door zoveel mogelijk mensen. Het is de plicht van een verzamelaar om zijn collectie te openbaren. Daarom speel ik ook al een tijdje met de idee om een plaats in mijn museum vrij te houden voor selecties uit de collecties van andere verzamelaars.”

Collages
De Verbeke collectie is geen evidente verzameling, maar wel uniek in zijn soort. Verbeke is naar eigen zeggen de enige in België, en wellicht ook de enige Europeaan, die collages verzamelt. “Mijn collectie bewijst dat ik enkel kunst koop die mij raakt. Er is geen haar op mijn hoofd dat rekening houdt met de eventuele toekomstige waarde van het werk. Mensen die kunst kopen als een belegging, zijn geen kunstliefhebbers of échte verzamelaars.”

Zoektocht
De collectie groeit nog steeds en wordt vooral aangevuld met het werk van jonge Belgen. Maar slechts zelden wordt een werk van de hand gedaan. “Ik ben een slechte verkoper, want ik kan niet scheiden van de kunstwerken waar ik zolang naar gezocht en voor gespaard heb. Het zoeken naar kunst maakt een essentieel deel uit van het verzamelen en is vaak veel spannender dan het hebben van het werk.” Geert Verbeke heeft dan wel met zijn lange, grijze haren het uiterlijk van een kunstenaar, hij is en blijft een verzamelaar en hij voelt zich kiplekker in die rol. “Ik hou van schoonheid en creativiteit, maar mijn bewondering voor een kunstenaar is te groot om er zelf een te willen zijn.”

www.verbekefoundation.be

Oldtimers

'Een betere belegging dan aandelen'

Het Oldtimermuseum in Reninge bij Ieper is een uit de hand gelopen hobby van Raoul Bossaert, die ondertussen ook de microbe heeft doorgegeven aan zoon Geert. In hun museum koesteren ze een unieke collectie van een honderdtal oldtimers, die ze de afgelopen decennia verzameld hebben.
Zoals de meeste verzamelingen is ook deze toch wel indrukwekkende collectie begonnen met één stuk, een oude wagen die Raoul voor een habbekrats op de kop kon tikken. “Ik ben een autoliefhebber, en ik vind het koetswerk van die oude wagens gewoon prachtig,” zegt hij. Zoon Geert heeft eerder een voorkeur voor sportauto’s uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. De restauratie doen ze zoveel mogelijk zelf. Geert heeft daarvoor zelfs een cursus automechaniek gevolgd in avondonderwijs. Met veel geduld proberen ze de juweeltjes in de originele staat te restaureren. Wisselstukken vinden is meestal het grootste probleem, maar daarvoor kunnen ze rekenen op een vriendenkring van gelijkgestemde zielen. De wagens ogen mooi, maar toch dienen ze niet alleen om naar te kijken. Raoul en Geert maken in clubverband ook graag ritjes met hun pareltjes. Welke ze dan bij voorkeur nemen? “Degene die wil starten,” lacht Geert.
 

In het museum staat een aardig kapitaal verzameld. Toch is het beleggingsaspect niet hun voornaamste drijfveer. Grote bedragen tellen vader en zoon niet neer om hun collectie uit te breiden. De meeste modellen kopen ze in erbarmelijke staat en lappen ze grotendeels zelf op. Toch lijkt het een dure hobby. “Het is goedkoper en alleszins veiliger gebleken dan aandelen,” grapt Raoul. “Als de wagens in orde staan heb je er nog weinig kosten aan. Paarden houden is waarschijnlijk duurder!”
De collectie telt zeldzame exemplaren van diverse bekende en minder bekende merken. De oudste dateert van 1899, de jongste van rond 1970. Engelse sportwagens, Amerikaanse sleeën, jeeps, Belgische pronkstukjes, het wordt allemaal met evenveel liefde gekoesterd. Er is heel wat koperwerk om op te poetsen, maar alle wagens komen minstens een keer in de maand aan de beurt. Om een plaatsje te verdienen in dit Oldtimermuseum moeten de auto’s minstens ongeveer 40 jaar oud zijn. En bij voorkeur zeldzaam. Voor autoliefhebbers is dit een echt paradijs. Voor wie echt het fijne wil weten van al deze mooie bolides is een bezoek met een gids een aanrader.

www.oldtimermuseum.be


 

Passie voor email reclameborden

Wat heeft Lieven Debrauwer met zijn broer Johan gemeen? Lieven verovert Vlaanderen met cabaret en kortfilms. Johan entertainde tot voor kort het publiek in zijn café. Meestal houden de broers contact via e-mail. Zo af en toe kruisen hun paden, vooral wanneer Lieven bij broerlief decoratiemateriaal komt lenen voor één of andere filmset.
 

Waar komt de interesse, zeg maar de passie, voor het email reclamebord vandaan?
Ik nam het café De Nieuwe Ruiter van mijn ouders over. Het aantal gasten bleef maar toenemen en verbouwingen drongen zich op. Eigenhandig brak ik het aanpalende duivenhok af en tot mijn verbazing viel er een emailbord naar beneden. Het was een Coca Cola-bord. Ik was meteen vertederd en poetste het bord op. Na
lang aandringen kreeg ik van mijn vrouw Sylvie de toestemming om het op te hangen in de verbouwde biljartzaal.

Je werd een echte verzamelaar?
Voor mijn eerste exemplaren betaalde ik 3000 frank per stuk aan een ijzerhandelaar. Ik kocht er drie ineens. Eventjes voelde ik mij schuldig. Stel je voor: negenduizend frank voor wat roest ijzer! Als je het objectief bekijkt, is het bord enkel de prijs van oud ijzer waard. Maar net zoals bij antiek en brokante bepaalt de klant de prijs.
Hoeveel is hij bereid om ervoor te betalen? Ik begon de rommelmarkten af te schuimen. Het hek was helemaal van de dam toen ik de verkoopsites op internet ontdekte. Zo kwam ik in contact met andere verzamelaars. Van de prijs lag ik allang niet meer wakker. Beetje bij beetje begon ik het volledige café met mijn borden in te palmen.

Honderd jaar lang werd De Nieuwe Ruiter door jouw familie uitgebaat en nu heb jij de zaak volledig overgelaten. Wat gebeurde er met de collectie emailborden?
Een zaak van de hand doen waarin vijf generaties geleefd en gewerkt hebben, ligt natuurlijk gevoelig. Ik heb er dan ook uitvoerig met mijn vader over gepraat en hij zette het licht op groen. Een gepassioneerde verzamelaar nam mijn collectie over. Het verzamelen was een uit de hand gelopen hobby. De passie en de liefde voor het reclamebord is gebleven. Een huis inrichten betekent doseren, zodat elk voorwerp mooi tot zijn recht komt. In mijn woonhuis hangen enkele zeldzame pareltjes. Ze dateren vanaf 1910 tot 1950.

Het thema decoratie is voor jou erg belangrijk?
De liefde voor de decoratie trek ik nu ook door in mijn beroepsleven. Ik kreeg de kans om de oude smederij aan te kopen, een gebouw van 1910, vlak tegenover het café. Ik hou de indeling zoveel mogelijk intact. In de hangaar staan nog de oude machines. In dit pand opende ik een winkeltje. Het is geen antiek, het is geen brokante.
Het zijn allerlei rariteiten en niet alledaagse toffe dingen: etalagebustes, reclame-objecten, emailbaden op pootjes, een oude cuisinière, botsautootjes, noem maar op... Ik noem mijn zaak ‘Brocantiek De Ruiter’. Het gebeurt wel eens dat Sylvie tussen de aangekochte goederen een stuk vindt dat ze graag zelf wil houden. Zo kwamen er een slagersmolen en een antieke kassa in ons interieur terecht.

Tekst: Hilde Lobbens, Leslie Van Hecke en Mieke Witdouck - Foto's: Marc Masschelein