01/11/2009: Burgemeester van Gent Daniël Termont: in Brussel zou ik zot worden

We zullen het geen Bart De Wever-effect noemen, maar zijn opgemerkte deelname aan de tv-quiz ‘De Slimste Mens’ (oktober 2007) is ook Daniël Termont goed bevallen. De burgemeester van Gent is sindsdien zowaar een BV. “Een mes dat aan twee kanten snijdt”, moet de 56-jarige socialist bekennen. “Enerzijds charmeert het mij wel, maar anderzijds word ik tegenwoordig voor van alles en nog wat gevraagd. En ik wil niet dat de belangen van mijn stad ten koste zouden gaan van mijn populariteit.”

Met zijn 36ste Filmfestival beleefde Gent begin deze maand weer hoogdagen. Daniël Termont stond op de eerste rij om handjes te schudden met eregasten en Hollywoodsterren als Kevin Costner en Andy Garcia. “Volgens de Amerikaanse vakpers hoort Gent bij de beste filmfestivals ter wereld”, glimt de eerste burger van Gent van trots. “Overigens, je slaagt er maar in om wereldsterren te strikken als je kwaliteit levert.”

Daar valt niets tegen in te brengen. Maar gaat uw chauvinisme soms niet wat ver? Afgelopen zomer zorgde dat voor een akkefietje met uw Brugse collega Patrick Moenaert omdat u gezegd zou hebben dat Gent authentieker is dan Brugge.
(glimlacht) Ach, het was komkommertijd in de pers en uiteindelijk ging het maar om enkele onschuldige plaagstoten heen en weer. Gent én Brugge kregen er weer wat extra publiciteit door. Opdracht geslaagd dus. Patrick en ik zijn goede vrienden en dat is vandaag nog zo. Er gaat geen week voorbij of we zien elkaar. Als ‘wiedergütmachung’ – als dat al nodig zou zijn – heb ik mijn Brugse confrater en zijn echtgenote een weekendje Gent aangeboden. Met twee overnachtingen in het Marriott-hotel. Ik heb hem gezegd: “Ik heb bewust voor de Marriott gekozen omdat jullie er in Brugge geen hebben (lacht smakelijk). Het sjiekste hotel in de meest authentieke Vlaamse stad, dat kan niet anders dan een topweekend worden.”

De Gentenaar die u in juni een vuistslag toebracht meende het duidelijk wél. Was het schrikken?
Toch wel een beetje, om eerlijk te zijn. Mijn voorganger Frank Beke werd zelfs ooit met de dood bedreigd. Hij heeft toen wekenlang rondgelopen met een kogelvrije vest en kreeg permanente politiebewaking. Dat is me gelukkig nog niet overkomen. Ik kan veel verdragen. Men mag mij uitschelden zoveel men wil, maar fysieke agressie is mij een brug te ver. Ik had die man enkel gewezen op zijn onverantwoord rijgedrag met zijn ‘brommerke’. Wat mijn plicht is, want ik ben tenslotte ook hoofd van de politie. Ik zoek in zekere zin het gevaar zelf een beetje op. Ik ben een zeer volkse burgemeester en begeef me veel en graag tussen de mensen. Ik kom veel meer aan de weet wanneer ik op straat rondloop dan dat ik me opsluit in mijn bureau. Ik wil horen en zien wat onder de Gentenaars leeft.

Bij velen is dat AA Gent, de trotse voetbalclub. Hoe zit dat nu eigenlijk met het nieuwe stadion van de Buffalo’s?
Die plannen zitten momenteel in het slop. Omdat de private aandeelhouders het getekende akkoord – mede door de crisis - niet kunnen waarmaken. We moeten nu dus een nieuwe onderhandelingsronde opstarten. Hoewel de eerste steen van het nieuwe stadion al gelegd is en de bouw aan de Groothandelsmarkt al begonnen was. We halen 2011 helaas niet meer. Tenzij we alsnog zouden beslissen om een ‘stand-alone’ stadion te bouwen. En afzien van het oorspronkelijke idee: een multicomplex met kantoren, winkels en horecazaken. Dat moet dringend opnieuw bekeken worden.

Uw bekendheid reikt intussen verder dan uw eigen stad. Kunnen we spreken van een mini-Bart De Wever-effect na uw passage in ‘De Laatste Show’ op Eén?
Héél mini dan, want ik lag er na één aflevering al weer uit. Maar dat ene tv-optreden is inderdaad niet onopgemerkt voorbij gegaan. Sindsdien word ik voor van alles en nog wat gevraagd. Ik zat in ‘De Laatste Show’, ‘Volt’, ‘Phara’, ‘De Zwarte Doos’ en ga zo maar door. Ik sta bij tv-makers blijkbaar op de BV-lijst. Mijn Gents accent en mijn uitspraken recht-voor-de-raap vallen wellicht bij velen in de smaak. Ik zoek die aandacht zelf niet op, want ik heb geen nationale ambities. Pas op, het charmeert me wel dat ik blijkbaar goed in de markt lig. Zolang die zijstapjes mijn agenda niet overbelasten en niet ten koste gaan van wat mijn ‘core-business’: de belangen van mijn stad en zijn inwoners.

Geen nationale ambities, zegt u. Ook niet in de politiek? Op de laatste verkiezingen haalde u nog 13.712 voorkeurstemmen.
(met ingehouden trots) Ik was daarmee als lijstduwer rechtstreeks verkozen voor het Vlaams Parlement. Maar ik had op voorhand verwittigd dat ik nooit zou zetelen. Ik streef geen dubbel mandaat na. Ik wil al mijn aandacht en energie blijven steken in het burgemeesterschap. Gent is mijn thuis. Ik wil niet naar Brussel. Ik zou er zot worden, vrees ik. Ik ben niet zo’n carrièreplanner, maar als het meezit hoop ik mijn politieke carrière af te ronden met een tweede ambtstermijn als burgemeester van Gent. Na die tweede termijn zal ik 65 jaar zijn. Ik zal dan niet helemaal van het toneel verdwijnen, maar me mogelijk met andere zaken inlaten. Aan een rustiger tempo dan nu: zes uur slapen en achttien uur werken, dat kan ik niet eeuwig blijven volhouden. Ik wil niet klagen, hoor. Deze job vergt weliswaar ontzettend veel van mij, maar ik krijg er ook ontzettend veel voor terug. (schamper) Niet alleen een rammeling, maar ook ontzettend veel vriendschap en respect van mijn stadsgenoten.

Dan zit er later misschien al eens een weekendje aan zee met uw vrouw Claudine in?
Wie weet? Nu, we zijn 32 jaar getrouwd en nog steeds gelukkig samen. Het is niet zo dat Claudine zich compleet wegcijfert voor mij. Zij heeft haar eigen leven. Claudine werkt als opvoeder in het Stedelijk Atheneum. En tijdens de vakantie heeft ze haar eigen bezigheden. Ze is het intussen wel gewoon om haar plan te trekken zonder mij.

Volgens uw CV bent u Commandeur in de Orde van Bernardo O’Higgins in Chili en ereburger van Ascunsion in Paraguay. Hoe heeft u dat voor elkaar gekregen?
Als havenschepen ben ik destijds heel vaak in Zuid-Amerika geweest. In die bevoegdheid heb ik voor Chili - waar ik negen keer geweest ben - kunnen bewerkstelligen dat ze hun fruit en groenten naar de Europese markt konden exporteren, tegen dezelfde voorwaarden als alle andere Zuid-Amerikaanse landen. De Chileense overheid was me daar ontzettend dankbaar voor. Vandaar dat ik tien jaar geleden die onderscheiding heb gekregen van president Lagos. Commandeur in de Orde van Bernardo O’Higgins is de hoogste onderscheidsing die je daar als buitenlander kan krijgen. Ik ben er dan ook zeer trots op. Ook voor Brazilië heb ik veel gedaan en in dat land heb ik eveneens uitstekende contacten. Ik zal er wellicht in slagen om de president van Brazilië Lula da Silva weldra naar Gent te halen. Ascunsion is een ander verhaal. Ik ben daar ooit samen met André De Wilde, de vroegere havenkapitein, een volle week gaan werken om de infrastructuur van hun binnenvaarthavens op poten te zetten. In 2000 mocht ik in Ascunsion als eregast het nieuwe nationaal museum openen. Mijn naam prijkt er op een gedenkplaat. En als verrassing bood de stad me het ereburgerschap aan. Ereburger van Ascunsion, er zijn er weinig die dat kunnen zeggen, hé.

En nu nog een standbeeld in uw eigen Gent…
(droog) Laat maar zitten...