01/11/2009: Axelle Red op theatertour: intiemer dan ooit

Tekst: Kurt Deman - Foto’s: Jan Welters

Axelle Red op theatertour

Intiemer dan ooit

Axelle Red, pseudoniem van Fabienne Demal, bracht twintig jaar geleden de single ‘Kennedy Boulevard’ op de markt. Ondertussen verkocht ze wereldwijd meer dan vier miljoen platen en geniet ze ook internationale naam en faam. Als geëngageerde artieste schuwt de roodharige Limburgse sociaal betrokken thema’s niet. Haar theatertournee wordt een intieme mix van zowel ‘greatest hits’, als minder bekende en nieuwe songs.

Fabienne is de dochter van Roland Demal, gewezen gemeenteraadslid en advocaat in Hasselt. Ze studeerde af als licentiaat in de rechten aan de VUB, maar voelde zich toch meer aangetrokken tot de passie van haar moeder, de piano. Haar eerste plaatje ‘Little girl’ werd geen onverdeeld succes, maar de jongedame had de smaak helemaal te pakken. Ze trok met enkele Engelstalige demo’s naar Parijs, waar ze de raad kreeg om in het Frans te zingen. De rest is geschiedenis…

Limburgs realisme
Je zong al in het Frans, Engels, Spaans en in mindere mate het Nederlands. Welke taal geniet je voorkeur?
Axelle Red: “Iedere taal heeft haar charmes. Ze brengt ook telkens haar eigen schrijvers en poëten voort. Ik heb mijn laatste en meer intieme plaat bewust in het Engels geschreven, omdat ik er mijn gevoelens beter in kwijt kon. Ik zong ook al duetten in het Nederlands en ik sluit niet uit om ooit een volledig Nederlandstalige plaat te brengen. Het is en blijft een bijzonder mooie en rijke woordenschat. Als jonge zangeres werd me wel al snel duidelijk dat onze zuiderburen op dat vlak nogal chauvinistisch zijn. Toen ik in het Frans begon te zingen, hebben ze mij meteen in de armen gesloten.”

Je scoorde als prille twintiger meteen meerdere wereldhits. Hoe groot was het gevaar om naast je schoenen te lopen?
“Ik ben realistisch opgevoed, daar zagen mijn ouders sterk op toe. Limburgers zijn van nature ook geen zwevers. Daar zeggen ze snel ‘doe toch normaal’, als je grootsprakerig uit de hoek komt. Wij zijn in de eerste plaats muzikanten die telkens het beste van zichzelf moeten geven. In tegenstelling tot wat mensen denken, kent mijn carrière niet louter een stijgend verloop. Je wordt altijd wel geconfronteerd met sceptici of radiostations die je muziek minder draaien. Ik ben een vechter en ik blijf nooit lang stilstaan bij succes. Ik denk dat ik mezelf zeer aards mag noemen...”

Hoop
Sinds 1997 kom je als ambassadrice van Unicef op voor de rechten van kinderen en vrouwen in oorlogsgebieden en ontwikkelingslanden. Thema’s die ook op je laatste cd Sisters & empathy sterk naar voor komen… Hoe belangrijk is muziek als medium om een boodschap over te brengen?
“Schrijven is altijd een stukje therapie. Daarom komt liefdesverdriet zo vaak als onderwerp naar voren. Gelukkig word ik er zelf niet mee geconfronteerd, waardoor ik over andere dingen kan schrijven. Ik heb zoveel wantoestanden gezien en kon die niet meer van mij af zetten. De Duitsers hebben daar een mooi woord voor: Weltsmertz, verdriet om de wereld. Vooral het besef dat wij hier in het paradijs leven en veel mensen nooit dezelfde kansen krijgen, deed me met mijn gevoelens worstelen. Sisters & empathy mag dan wel een zware plaat zijn, er zit ook veel hoop in de teksten. Ik heb de nummers nog voor de komst van Obama geschreven. Nu hij tot president is verkozen, ontstaat er een hoop waarnaar ik in mijn songs verwijs.”

Vrees je soms niet moraliserend over te komen?
“Ik wijs niemand met de vinger, maar ik stel mij vooral vragen. Het gaat in de eerste plaats om mens-zijn, los van geloof of wat dan ook. Ik ben helemaal geen zwartgallig persoon, maar ik ben ervan overtuigd dat de wereld veranderen bij jezelf begint.”

Vind je het nog een goede tijd om je drie dochters Janelle (10) Gloria (6) en Billie (4) te zien opgroeien?
“Ik ben niet van mening dat alles zodanig slecht is dat we geen kinderen meer op de wereld mogen zetten. Veel hangt af van de waarden die wij hen meegeven. Ik geloof ook niet in eenzijdige opvoeding. Er is steeds een wisselwerking tussen ouders en kinderen. Ik voed niet alleen mijn dochters op, zij voeden ook mij op. Iedereen is gelijk, ook op vlak van cultuur en liefde. Er zit slecht en goed in de mensen. Het is onze taak om al het goede naar boven te halen. Ik ben zelf een atheïst, maar ik geloof in liefde, chaos en humor. Niet zelden zijn die met elkaar verweven.’ (lacht)

Intiem thuiskomen
Je woont in Brussel, maar je trekt vaak naar het buitenland. Hoe zwaar is dat voor jou en je gezin?
“Ik vond het vermoeiender toen ik ook nog een huis in Parijs had. Twee huizen klinkt misschien als een droom, maar je hebt het gevoel nergens echt ‘thuis’ te komen. Ook mijn dochters werden er compleet zot van. De combinatie werken en gezin valt uiteraard niet te onderschatten. Wij vrouwen van het Westen betalen immers de tol van onze vrijheid: het feminisme. We moeten op alle vlakken schitteren, waardoor het leven een constante strijd wordt.”

Geniet je zelf nog evenveel van muziek als tijdens je beginjaren?
“Het gevoel is veranderd. Ik luister nog heel weinig naar songs puur als ontspanning. Op dat vlak is muziek minder belangrijk geworden in mijn leven. Ik zag onlangs in New York iemand met een koptelefoon op, al heupwiegend het vuilnis bij elkaar rapen…. Wel, dat gevoel heb ik niet meer. Mijn vriendenkring telt verschillende kledingontwerpers. Terwijl zij vroeger elke dag een nieuwe stijl leken uit te vinden, dragen ze nu vaak dezelfde outfit. Ontwerpen is geen pure uitlaatklep meer voor hen.”

Charles Aznavour, Wilson Pickett, Sylvie Vartan, Tom Barman,… Je werkte met echte topartiesten samen. Wie heeft meest indruk op jou gemaakt?
“De vorig jaar overleden Isaac Hayes heeft een diepe indruk nagelaten. Ik beschouw het als een eer om met hem te hebben samengewerkt. Maar het is niet omdat ik iemand fantastisch vind, dat ik ermee wil gaan zingen of producen. Ook samenwerken met bevriende artiesten is altijd een stukje riskant….”

Wat mogen de mensen van jouw theatertour verwachten?
“Het plezier van het musiceren staat centraal. Dat zal je in de zaal ook gewaar worden. De songs worden van hun franjes ontdaan, waardoor de teksten beter tot uiting komen. Ik begeleid mezelf vooral op gitaar, waardoor ik nog dichter bij het publiek kom te staan. Samen met drie topmuzikanten breng ik zowel oude als nieuwere hits. Het wordt heel bijzonder!”

Betekent een tournee in België ook een stukje thuiskomen?
“Het grappige aan dit land is dat je wel overal regionale roots hebt. Mijn man is afkomstig uit Antwerpen, mijn mama uit West-Vlaanderen en ook in Genval heb ik familie wonen. Ieder concert wordt dus een beetje thuiskomen.”

Axelle Red komt op 5 december naar het Gentse Capitole. Alle info en tickets: www.capitolegent.be, info@capitolegent.be of tel. 09-233 29 99.