01/11/2009: Alexander en Annik De Croo: het huwelijk is een kunst

Tekst: Frank Buyse – foto’s Marc Masschelein

Alexander en Annik De Croo

Het huwelijk is een kunst

‘Het leven in de Lepelstraat is schoon. De liefde ook’, stond laatst in de krant. Dat ging over Herman en Françoise De Croo, 48 jaar getrouwd. Karaat ging het leven en de liefde meten bij de buren, Alexander en Annik De Croo-Penders, twee jaar getrouwd.

Alexander De Croo, zoon van, is een politieke laatbloeier. Hij is dit jaar plots hot geworden. Als neofiet haalde hij op een niet-verkiesbare tiende plaats op de Europese lijst toch indrukwekkend 48.000 voorkeurstemmen èn een duidelijke en luide stem in de media.

Alexander: ,,Ik kan niet ontkennen dat het plots wel heel snel gaat. Ondanks mijn familienaam heb ik getwijfeld hoever ik mij politiek zou engageren. Ik heb altijd mijn eigen weg willen gaan. Omdat mijn vader mij pushte om rechten te studeren, koos ik voor handelsingenieur. Natuurlijk vindt hij het nu wel fijn dat ik politiek ontluik, maar of het nu zo snel moet gaan? Eerlijk: ik vind niet mijn leeftijd maar wel mijn gebrek aan politieke kilometers een bezwaar om kandidaat te zijn voor het voorzitterschap van de VLD. Ik zou het niet redelijk vinden om als debutant meteen in het parlement te landen. Je komt in een bedrijf toch ook niet meteen in de Raad van Bestuur?’’

Maar we zijn hier niet om over politiek te praten, wel over de sterkte en toekomst van zijn gezinsgeluk: Annik (33) uit Schoten, en Tobias (13 maanden). Ze zijn al negen jaar een koppel en ze verhuisden begin dit jaar naar Brakel.
Annik: ,,Het was wel een grote stap, van Antwerpen naar Brakel. Maar ik ben blij dat we die hebben gezet, ik begin de rust en de sociale sfeer hier steeds meer te appreciëren. Na het werk hier op het terras zitten, héérlijk! Ik merk ook dat Tobias hier beter af is dan in een drukke grootstad. Af en toe moeten we wel eens als koppel naar buiten komen maar ik heb er eigenlijk geen behoefte aan. Bovendien wil ik Tobias ook zolang mogelijk uit het publieke leven houden.”

Je merkt dat ze een hecht koppel vormen. Dat is begonnen in Chicago, waar hij van 2002 tot 2004 een MBA studeerde, terwijl zij er werkte.
Alexander: ”We zaten er in een heel nieuwe, internationale omgeving, zonder de vertrouwde sociale contacten en familie. Het weekend was er helemaal voor ons alleen, we konden ons achter niets verschuilen. Dat heeft ons als koppel echt versterkt.”
Annik: ,,Op het einde zijn we samen nog acht weken door de States getrokken. Als je acht weken, 24 uur op 24 uur, met elkaar kan leven, dan kan je alles aan, wist ik. We hadden elkaar na die acht weken nog steeds evenveel te vertellen. Dat zit goed, wist ik.’’

Ridder op het witte paard

De twee zijn getrouwd op de zevende van de zevende maand in tweeduizend en zeven.
Alexander: ,,We zijn niet voor de kerk getrouwd. Tobias is trouwens ook niet gedoopt. Al in Amerika wisten we dat we ooit zouden trouwen, de vraag was alleen wanneer? Ik had de vraag wel eens gesteld aan vrienden: wanneer bepaal je dat eigenlijk? Iemand zei me: je voélt dat gewoon. En dat is ook zo gekomen. Plots had ik een plan. Wetende dat Annik nogal gesteld is op originele juwelen ben ik via mijn zus op zoek geweest naar een heel bijzondere ring…’’
Annik: ,,De ridder op het witte paard…! (lacht) Hij is daar màànden mee bezig geweest, zonder dat ik van iets wist!’’
Alexander: ,,Maar het was helemaal geslaagd. We woonden al lang samen, maar getrouwd zijn voelt echt aan als de extensie van ons samenzijn.’’

Uw vader noemt het huwelijk een kunst.
Alexander: ,,Dat is het ook, hé. Je moet tijd maken voor elkaar. Ik steek niet weg: Annik en ik hebben ook altijd een ongelofelijk gejaagd leven gehad. Vroeger werkten we tot 60, 70 uren per week en reisden we enorm veel. Nu is het nog druk, zeker sedert Tobias er is, maar juist omwille van het evenwicht, moeten en kunnen we steeds beter keuzes maken.’’
Annik: ,,Dat doen we echt hoor. Volgend weekend is een weekend voor ons drietjes! En tussendoor kan hij heel attent zijn. Als hij voor het werk op reis is, brengt hij altijd een geschenkje mee voor Tobias en mij. En als hij op een markt komt, brengt hij altijd een zak snoepjes van Haribo mee, omdat hij weet dat ik daar gek op ben. Dan eet hij wel zelf eerst de halve zak op, maar ik blijf het toch heel lief vinden.”

Hoe belangrijk is het voor jullie om te slagen in jullie huwelijk? Als we de echtscheidingscijfers bekijken…
Alexander: “Wij gaan er alles aan doen om te slagen. Tenslotte hebben we ook wel geleefd vóór ons 25ste en hebben we achteraf eerst nog zeven jaar samengewoond. Als je dàn beslist om te trouwen is het toch voor eternity… Ik vind trouwens dat ons leven samen al enorm is geëvolueerd. De parameters veranderen, hé. Van een jong koppel in Amerika naar een eigen bedrijf, huis, een kindje… een beetje publieke eigendom geworden… Hoewel we de pers niet zoveel inkijk in ons leven zullen geven als mijn pa… Al is de pers belangrijk natuurlijk. Toen ik bij Phara zat vertienvoudigde meteen de traffic op mijn site!’’

De voorzitter van Jong VLD Brakel heeft tot tegenbericht nog steeds in eerste instantie zijn bedrijf, Annik heeft als principal bij Boston Consulting Group een leidinggevende functie. Hoe zwaar wegen twee ambitieuze en bloeiende carrières op het gezinsleven?
Annik: ”Het is vooral een kwestie van plannen. We hebben een nanny, maar op vrijdag ben ik altijd thuis, ik heb bewust gekozen om vier vijfde te werken. En verder gaat het àltijd om keuzes maken. Ik begrijp best dat er tijdens een verkiezingscampagne maar weinig tijd overblijft voor andere zaken, maar dan zorgt Alexander er bijvoorbeeld wel voor dat hij thuis is tussen 16 en 18 uur, als Tobias wakker is. En als ik met een groot project bezig ben, ga ik er ook voor. Maar op vakanties of vrije weekends zijn we er dan wel 100 % voor de familie.’’

Voor boer en tuinder

De komst van Tobias zorgde voor een extra dimensie.
Alexander: ”Het is een cliché, maar ik moet zeggen dat de komst van Tobias ons leven heeft veranderd. Laatst merkte ik toch hoe ik in de metro in Brussel écht geraakt werd door een bedelaar met een kindje dat net kon stappen. Dezelfde leeftijd als Tobias. Ook zo’n manneke dat de wereld ontdekt! De eerste maanden zijn meer voor de moeder, maar eenmaal zo’n kindje kan rechtop zitten, versterkt de band met de vader snel, vind ik. Tobias komt altijd op de eerste plaats, dat is duidelijk. Al vraagt zo’n ventje veel tijd. We willen allebei meerdere kinderen, maar we moeten nog even bekijken hoe we dat best organiseren. Annik wil in elk geval verder blijven werken en ik heb daar respect voor.’’

Annik: ”Tobias is ongetwijfeld het meest waardevolle in ons leven. Eigenlijk waren wij voordien nogal egoïstisch bezig. Nu merk ik toch dat ik socialer ga denken. En ja, er komt dus nog wel een kindje bij. Drie of vier kinderen vind ik wel leuk, maar is dat nog te combineren met mijn carrière? We hebben een heel fijn leven, we bekijken het van week tot week.’’
Alexander: ,,Laten we zeggen dat het ‘beheer’ van het huishouden bij Annik ligt. En ze doet dat supergoed, perfect zelfs. Ik vind trouwens dat Annik twee keer slimmer is dan ik. Dat bleek ook al in ons werk vroeger. Vrouwen zijn doorgaans beter georganiseerd dan mannen. Ik heb toch momenten dat ik wat lui ben en dingen uitstel. Maar ik doe mijn deel hoor. Ik werk bijvoorbeeld heel graag in de tuin.’’

Wat spreekt je het meest aan in Annik?
Alexander: ,,We zijn nogal verschillend. Daarom klikt het zo goed. Maar we hebben dezelfde kijk op het leven. Anderzijds hebben we veel andere interesses.
Maar dat maakt het juist zo interessant, we kunnen veel van elkaar opsteken. Ze is spits, grappig, heel zorgzaam… En ze is ook mijn beste criticus. Annik is zéér kritisch, op mijn interviews en zo… Maar ze heeft het wel altijd bij het rechte eind. Omdat ze de zaken realistisch bekijkt. Zij zegt al langer: de VLD zit in een serieuze dip (lacht).’’

En dan is er ruzie in de jonge ménage De Croo?
Alexander: ”Geen ruzie, maar soms wel felle discussies. We zijn allebei nogal gevoelsmensen, hé.’’
Annik: ,,We babbelen nu eenmaal graag. Tijdens de boodschappen, tijdens een wandelingetje met Tobias. Dat hoeft niet altijd over politiek of het werk te gaan, we discussiëren net zo graag over de kleine dingen van het leven.’’

Zou Annik zelf een goede politica zijn?
Alexander: ,,Ik denk het niet. In het bedrijfsleven worden genomen beslissingen gemakkelijker en rechtlijniger uitgevoerd. Politiek wordt meer tactisch gespeeld, met veel omwegen, toegevingen…
Annik: “Ooh neen…! Ik vind politiek wel heel nobel, maar ik zou inderdaad problemen hebben met het logge en het tactische, ik zou snel gefrustreerd geraken. Ik zie voor mij wel een engagement in sociale projecten, vooral sedert Tobias er is. Dat ligt me beter, denk ik.’’